Werk-privébalans is ook binnen de fiscaliteit een veelbesproken onderwerp. Misschien zelfs wel meer dan ooit. Waar starters vooral kijken naar salaris, opleidingsmogelijkheden en carrièrekansen, verschuift de aandacht na een aantal jaar vaak naar een heel ander thema: hoe houd je werk en privé in balans?
De eerste jaren: gas geven
Vrijwel iedere ervaren fiscalist herkent het. Na het afstuderen ga je vol enthousiasme aan de slag. Je wilt leren, jezelf bewijzen en zoveel mogelijk ervaring opdoen. Overwerken hoort erbij, net als een borrel met collega’s na werktijd. De dynamiek, de snelheid en de ambitie van de omgeving geven energie.
Voor veel jonge fiscalisten voelt dat helemaal niet als een opoffering. Integendeel: juist die eerste jaren zijn vaak enorm leerzaam en vormen de basis voor de rest van de carrière.
Dan verandert er iets
De situatie verandert vaak zodra er een gezin komt. Waar een werkdag van tien uur vroeger geen probleem was, wordt die ineens een stuk minder vanzelfsprekend als er thuis ook verantwoordelijkheden wachten. Dan ervaart de fiscalist en onevenwichtige werk-privébalans
In de praktijk zie ik dat fiscalisten met ongeveer 0 tot 4 jaar werkervaring de werkdruk meestal nog niet als een groot probleem ervaren. Maar zodra er kinderen komen, verandert dat beeld vaak snel. Dan wordt de vraag niet meer hoe snel je carrière maakt, maar hoe je werk en privé op een gezonde manier combineert.
Salaris en werkdruk gaan vaak hand in hand
Er bestaat vrijwel altijd een relatie tussen salaris en werkdruk. Kantoren die bovengemiddeld goed betalen, verwachten daar meestal ook iets voor terug. Dat hoeft geen probleem te zijn zolang je in een fase van je leven zit waarin werk prioriteit heeft.
De uitdaging ontstaat vaak op het moment dat je behoefte krijgt aan meer rust of flexibiliteit. Bijvoorbeeld omdat je gezinssituatie verandert of omdat je merkt dat je structureel lange werkdagen maakt.
Veel fiscalisten lopen dan tegen een dilemma aan. Ze willen minder werken of meer balans, maar zien tegelijkertijd op tegen een salarisverlaging. Daardoor blijven sommigen langer in een situatie zitten die eigenlijk niet meer goed bij hen past.
Waar is de werkdruk het hoogst?
Over het algemeen ligt de werkdruk het hoogst binnen de internationale fiscale praktijk. Fiscalisten werken daar vaak voor ondernemingen die actief zijn in meerdere landen en opereren in verschillende tijdzones.
Dat betekent dat klantcontact niet altijd stopt om vijf uur ’s middags. Het komt regelmatig voor dat er ook in de avond overleg plaatsvindt met buitenlandse collega’s of cliënten.
Een werkweek van 50 uur is binnen sommige internationale praktijken zeker geen uitzondering. In drukke periodes kan dat zelfs oplopen tot 60 uur of meer.
“Wij hebben oog voor werk-privébalans”
Vrijwel ieder kantoor zegt tegenwoordig dat werk-privébalans hoog op de agenda staat. En eerlijk is eerlijk: veel kantoren besteden hier ook daadwerkelijk aandacht aan.
Toch blijft het voor kandidaten lastig om onderscheid te maken. Tijdens sollicitatiegesprekken klinkt het verhaal vaak hetzelfde, terwijl de dagelijkse praktijk per kantoor sterk kan verschillen.
Daarom is het verstandig om niet alleen af te gaan op wat een werkgever zegt, maar ook te praten met medewerkers die er daadwerkelijk werken. Zij kunnen vaak het beste vertellen hoe het er in de praktijk aan toegaat.
Is de werkdruk in de Randstad echt hoger?
Over het algemeen wel. De grootste cliënten worden vaak bediend vanuit kantoren in de Randstad. Aan deze cliënten hangen complexe vraagstukken, hoge verwachtingen en vaak ook hogere tarieven.
Dat zorgt ervoor dat fiscalisten in deze markt doorgaans meer kunnen verdienen. Tegelijkertijd wordt er vaak meer van hen gevraagd.
Dat betekent overigens niet dat ieder kantoor in de Randstad een hoge werkdruk kent. De verschillen tussen kantoren zijn groot. Wel zie je dat de combinatie van grote cliënten, internationale werkzaamheden en hoge omzetdoelstellingen vaker leidt tot langere werkdagen.
De juiste balans is persoonlijk
Er bestaat geen perfecte werk-privébalans die voor iedere fiscalist werkt. Wat op je 25e aantrekkelijk is, hoeft dat op je 35e niet meer te zijn.
De kunst is om regelmatig stil te staan bij wat je belangrijk vindt. Voor de één is dat een zo hoog mogelijk salaris en een snelle carrière. Voor de ander is dat voldoende tijd voor gezin, hobby’s of andere activiteiten naast het werk.
De beste werkgever is uiteindelijk niet altijd degene die het hoogste salaris betaalt, maar degene die past bij de fase van het leven waarin jij je bevindt.
