Steeds meer fiscalisten overwegen remote werken en dromen ervan om in het buitenland te wonen, terwijl ze hun werk blijven doen. Vaak nemen zij een deel van hun huidige werk mee van hun werkgever, bijvoorbeeld 10 tot 20 uur per week. Voor de overige uren moeten ze echter op zoek naar nieuwe opdrachten of werkgevers. Dat blijkt in de praktijk vaak lastiger dan verwacht.

Waarom remote werken voor fiscalisten lastig is

Het kernprobleem is eenvoudig: onbekend maakt onbemind. Als werkgever zou je een nieuwe collega die aan de andere kant van de wereld werkt, niet snel vertrouwelijke informatie geven of verantwoordelijkheden toevertrouwen. Vertrouwen speelt een grote rol in het werk van fiscalisten, en dat vertrouwen bouw je vaak alleen op als je iemand persoonlijk kent.

Het meenemen van werk bij je huidige werkgever is wél logisch. Je hebt jezelf al bewezen, men kent je kwaliteiten en vertrouwt op jouw expertise. In een krappe arbeidsmarkt willen werkgevers hun goede fiscalisten niet verliezen, en daarom stemmen ze vaak in met een verhuizing naar het buitenland.

Zal remote werken in de toekomst makkelijker worden?

Waarschijnlijk niet. Werkgevers hebben nog steeds een sterk verlangen om medewerkers dichtbij te hebben. Op kantoor leer je elkaar kennen, bouw je een band op en ontstaat vertrouwen. Remote werken op afstand blijft spannend en risicovol, vooral voor nieuwe relaties tussen werkgever en werknemer.

Veel fiscalisten denken dat de krapte op de arbeidsmarkt zou leiden tot meer flexibiliteit. In de praktijk zie ik dat dit weinig effect heeft. Voor nu blijft remote werken in het buitenland vooral mogelijk bij je huidige werkgever, en veel minder bij nieuwe werkgevers of opdrachten.

Flexibiliteit blijft lastig. Ik zie ook dat het animo voor Zzp’en bij werkgever terugloopt.